سطل های تزریق مربعی 25 درصد بیشتر نگه می دارند—هنوز از سطل های گرد استفاده می کنید؟

من قبلاً فکر می کردم که یک سود کوچک تغییر چندانی نمی کند. سپس با دقت بیشتری به کارهای روزمره خود نگاه کردم. وقتی پول خرج می‌کنم، فقط نمی‌پرسم "این چقدر است؟" می‌پرسم: «چه مدت دوام خواهد آورد، چند وقت یک‌بار از آن استفاده خواهم کرد و از چه مقدار زباله اجتناب خواهم کرد؟» به همین دلیل است که ایده 25 درصد بیشتر برای من اهمیت دارد. در ظاهر ساده به نظر می رسد، اما تأثیر آن در زندگی روزمره خود را نشان می دهد. یک بسته بزرگتر می تواند به معنای پر کردن مجدد کمتر باشد. یک طرح خدمات با ظرفیت بیشتر می تواند به معنای وقفه های کمتر باشد. محصولی که 25 درصد بیشتر به من می‌دهد، می‌تواند بدون اینکه مجبورم کند روش استفاده از آن را تغییر دهم، بهتر با روتین من مطابقت داشته باشد. من این را با صاحب کافه کوچکی که می شناسم دیدم. او مرتباً لوازم را دوباره سفارش می‌داد، و هر بار پر کردن، جریان او را قطع می‌کرد. پس از اینکه او به یک بسته بزرگتر رفت، سهام او برای مدت طولانی تری ثابت ماند. کارکنان او زمان کمتری را صرف رسیدگی به ذخایر کوچک می کردند و روز کاری او آرام تر بود. هیچ اتفاق جادویی نیفتاد. روند فقط ساده تر شد. این بخشی است که من بیشتر به آن اعتماد دارم. وقتی پیشنهاد «25 درصد بیشتر» را ارزیابی می‌کنم، روی سه چیز تمرکز می‌کنم: مبلغ واقعی را بررسی می‌کنم، نه شعار. من مدت زمان ماندگاری محصول یا خدمات را در روال خود مقایسه می کنم. من به دنبال یک تناسب ساده هستم، زیرا یک پیشنهاد خوب باید اصطکاک را کاهش دهد، نه اینکه آن را اضافه کند. به حس بعد از استفاده هم توجه میکنم. اگر محصولی به من کمک کند مرتب بمانم، یک قدم را ذخیره کنم یا کمی فضای تنفس به من بدهد، فورا متوجه این ارزش می شوم. سود نیازی به سخنرانی بزرگ ندارد. با دردسر کمتر و یک روز آرام تر خود را نشان می دهد. برای من 25 درصد بیشتر فقط به کمیت مربوط نمی شود. این در مورد دریافت ریتم تمیزتر، توقف های کوچک کمتر و تطابق بهتر برای استفاده واقعی است. به همین دلیل است که به انتخاب گزینه‌هایی ادامه می‌دهم که فضای بیشتری برای کار کردن به من می‌دهد.

من قبلاً فکر می کردم "جای یکسان" به معنای انجام همان کار و انتظار نتیجه بهتر است. الان یه جور دیگه میخونمش از نظر من، همین ردپای به این معناست که زندگی روزانه‌ام را ثابت نگه می‌دارم، اما ضایعات کمتر، انرژی کمتر و پول کمتری مصرف می‌کنم. من برای پیشرفت نیازی به تغییر سبک زندگی ندارم. من به عادت‌های بهتری نیاز دارم که با زندگی‌ای که قبلاً داشته‌ام مناسب باشد. این ایده مهم است زیرا اکثر مردم از قبل فشار را احساس می کنند. من آن را در خانه می بینم. من آن را در محل کار می بینم. من آن را در تیم‌های تجاری کوچک می‌بینم که عادات پاک‌تری می‌خواهند بدون اینکه کارهای روزانه را سخت‌تر کنند. مشکل ساده است: مردم تغییر می خواهند، اما هرج و مرج نمی خواهند. آنها یک روال تمیزتر می خواهند، اما همچنان به راحتی، سرعت و نتایج واضح نیاز دارند. اینجاست که همان ایده ردپایی به خوبی کار می کند. من سعی نمی کنم کل روال خود را بازسازی کنم. من شکل روزم را یکسان نگه می دارم، سپس جزئیات درون آن را بهبود می بخشم. من با آنچه می توانم اندازه گیری کنم شروع می کنم. اگر بخواهم تاثیر کمتری داشته باشم، به سه چیز نگاه می کنم: - چیزی که می خرم - چیزی که دور می ریزم - چیزی که هر روز استفاده می کنم این جایی است که بسیاری از مردم گیر می کنند. آنها فکر می کنند به یک برنامه بزرگ نیاز دارند. من موافق نیستم. فکر می کنم نگه داشتن قدم های کوچک راحت تر است. در خانه، با غذا شروع کردم. من اغلب غذا سفارش می دادم، سپس متوجه شدم که چقدر بسته بندی در سطل زباله است. غذا خوب بود زباله نبود. بنابراین من یک تغییر ایجاد کردم. من برنامه غذایی خود را حفظ کردم، اما دو وعده غذایی ساده برای هفته برنامه ریزی کردم و از یک ظرف قابل استفاده مجدد استفاده کردم. این یک شیفت باعث کاهش جعبه‌های بیرون‌بر، کارد و چنگال پلاستیکی و ضایعات غذا شد. ردپای من از نظر اندازه ثابت ماند، اما آشفتگی اطراف آن کوچکتر شد. در محل کار، من یک الگوی مشابه را دیدم. یکی از هم تیمی ها مدام هر روز نوشیدنی های بطری می خرید. عادت خودکار بود. هیچ چیز دراماتیکی نیست فقط یک تکرار کوچک که در طول هفته ها جمع می شود. هنگامی که دفتر یک دستگاه آب سردکن و چند بطری قابل استفاده مجدد اضافه کرد، تغییر آسان احساس شد. هیچ کس مجبور نبود کل روز خود را تغییر دهد. همان رد پا سر جایش ماند. عادت پاک تر شد این بخشی است که من بیشتر دوست دارم. مردم اغلب فکر می کنند که به یک سیستم کامل نیاز دارند. من فکر می کنم آنها به یک مورد قابل استفاده نیاز دارند. روش ساختن من این است: من یک عادت روزانه را انتخاب می کنم. من به زباله های اطراف آن عادت نگاه می کنم. من یک مورد را جایگزین می کنم، نه پنج مورد. من یک قانون ساده به خودم می دهم که می توانم آن را تکرار کنم. مثلا: - اگر قهوه بخرم، فنجان خودم را می‌آورم. - اگر برای خرید مواد غذایی خرید می کنم، قبل از رفتن قفسه خانه را چک می کنم. - اگر نیاز به سواری داشته باشم، می پرسم که آیا می توانم بخشی از راه را پیاده روی کنم؟ - اگر چیزی را تعویض کنم، می پرسم که آیا می توانم ابتدا آن را تعمیر کنم؟ اینها به تنهایی بردهای بزرگی نیستند. کار می کنند چون تکرار می کنند. به بسته بندی هم توجه دارم. بسیاری از مردم بسته بندی را نادیده می گیرند زیرا بسته بندی کوچک به نظر می رسد. من نمی کنم. من دیده ام که یک خرید کوچک تا پایان هفته به یک کیسه زباله پر شده است. وقتی شروع به تماشای آن می کنید از دست دادن آن سخت نیست. بنابراین من یک عادت ساده را حفظ می کنم: زمانی که کیفیت مشابهی دارد، کالایی را با مواد اضافی کمتر انتخاب می کنم. من دنبال یک گزینه کامل نیستم. من فقط وقتی منطقی باشد پاک کننده را انتخاب می کنم. در اینجا یک درس دیگر وجود دارد. همین رویکرد ردپایی به این معنی نیست که من از خرج کردن دست بردارم. یعنی با دقت بیشتری خرج می کنم. من هنوز چیزی را که نیاز دارم می خرم. من هنوز از راحتی وقتی مهم است لذت می برم. من هنوز هم جا را برای راحتی باز می کنم. من فقط سعی می کنم هر انتخاب را با الگوی بهتری مطابقت دهم. این تعادل به من کمک می کند تا ثابت بمانم. وقتی افراد سعی می کنند یکباره بیش از حد تغییر کنند، اغلب دست از کار می کشند. من این اتفاق را در روال های خانگی، عادت های اداری و اهداف تیم کوچک دیده ام. طرح احساس سنگینی می کند. تلاش گسترده احساس می شود. نتیجه از دست می رود. یک طرح ردپای یکسان آسانتر به نظر می رسد زیرا به زندگی واقعی احترام می گذارد. من می توانم همان رفت و آمد را حفظ کنم. من می توانم همان برنامه را حفظ کنم. من می توانم همان سرعت کار را حفظ کنم. من فقط عادت های درون آن ساختار را پاک می کنم. به همین دلیل است که من به این ایده اعتماد دارم. این یک زندگی دراماتیک نمی خواهد. عادات واضح می خواهد. اگر می‌خواهید شروع کنید، آن را به همین سادگی ادامه می‌دهم: - روتینی را انتخاب کنید که قبلاً تکرار کرده‌اید - یک نقطه ضایعات را در آن برنامه بیابید - یک مورد دور ریختنی را جایگزین کنید - تغییر را برای یک هفته دنبال کنید - آنچه را که کار می‌کند حفظ کنید - آنچه را که خیلی سخت است حذف کنید. من این رویکرد را دوست دارم زیرا صادقانه به نظر می‌رسد. وانمود نمی کند که هر انتخابی برابر است. از من نمی خواهد که یک فرد متفاوت شوم. از من می خواهد که از مسیری که قبلاً طی کرده ام آگاه باشم. این ارزش واقعی همان ردپای است. من در همان زندگی ای که می شناسم می مانم، اما کمتر پشت سر می گذارم. و هنگامی که تعداد زیادی از افراد این کار را انجام می‌دهند، تغییرات در مکان‌هایی که بیشترین اهمیت را دارند نمایان می‌شود: سطل آشپزخانه، قفسه دفتر، کیف خرید، صورت‌حساب ماهانه، عادت‌هایی که بدون فکر تکرار می‌کنیم. من دنبال یک ردپای کامل نیستم. من همان ردپایی را انتخاب می کنم که بهتر کار می کند.

من در همان نگاه اول مردم را از دست می دادم. پیام من آنجا بود، پیشنهاد من آنجا بود، و هنوز خواندن صفحه سخت بود. کلمات خیلی زیاد جزئیات کوچک بسیار زیاد اتاق تنفس خیلی کم وقتی این اتفاق می‌افتد، مردم از پیمایش دست می‌کشند و ادامه می‌دهند. به همین دلیل است که میدان گو برای من منطقی است. این به من یک راه تمیزتر برای ارائه یک ایده در یک زمان می دهد. این به من کمک می کند سرعت صفحه را کم کنم، بنابراین خواننده می تواند بدون تلاش دنبال کند. من آن را دوست دارم. آنلاین، مردم سر و صدای اضافی نمی خواهند. آنها پیامی می خواهند که بتوانند سریع آن را درک کنند. برای من، Go Square زمانی خوب کار می‌کند که نیاز داشته باشم: - سرویسی را بدون اینکه به نظر سخت‌گیرانه به نظر برسم، - طرح‌بندی را تمیز و باز نگه دارم - گام به گام خوانندگان را راهنمایی کنم - صفحه را آرام کنم و به راحتی اعتماد کنم. خطوط کوتاه کمک می کند. فضا کمک می کند. یک دستور واضح کمک می کند. وقتی به این شکل می نویسم، کپی سبک تر می شود. همچنین احساس واقعی تر می کند. من نیازی به زور زدن کلمات بزرگ یا عبارات فانتزی ندارم. من فقط باید بگویم که چه چیزی مهم است، به نحوی که مردم بتوانند فورا بخوانند. یک مثال کوچک به ذهنم می رسد. من یک بار به صاحب کافی شاپ محلی در صفحه محصولش کمک کردم. او نوشیدنی های خوب، عکس های خوب و مشتریان وفادار داشت. مشکل از صفحه بود. شلوغ به نظر می رسید و مراحل سفارش در یک متن طولانی مدفون شده بود. مردم مدام همان سؤالات اساسی را می پرسیدند. چه اندازه هایی وجود دارد؟ چگونه سفارش بدهم؟ آیا می توانم امروز تحویل بگیرم؟ ما صفحه را حول طرح بندی به سبک Go Square بازسازی کردیم. تیتر را کوتاه گذاشتم. من گزینه های نوشیدنی را گروه بندی کردم. من مراحل سفارش را در یک لیست ساده قرار دادم. بین بخش ها فضای خالی بیشتری گذاشتم. اسکن صفحه آسان تر شد. مشتریان او جریان را سریعتر درک کردند. او همچنین زمان کمتری را برای پاسخ دادن به سوالات تکراری صرف کرد. این نوع تغییر در ابتدا کوچک به نظر می رسد، اما کل تجربه خواندن را تغییر می دهد. این همان بخشی است که من در مورد میدان گو بیشتر به آن اعتماد دارم. این باعث می شود که متمرکز بمانم. این پیام من را صادقانه نگه می دارد. این به من کمک می کند از گفتن بیش از حد خودداری کنم. اگر از گو اسکوئر برای برند خودم استفاده می کردم، هر بار از همین الگو پیروی می کردم: از نقطه درد اصلی شروع می کنم. من یک پاسخ واضح را نشان می دهم. من یک مثال واقعی اضافه می کنم که به زندگی روزمره نزدیک است. با یک مرحله بعدی ساده به پایان می‌رسم. من آن روش را دوست دارم زیرا به خواننده احترام می گذارد. توجه زیادی نمی خواهد. تظاهر به چیزی نمی کند که نیست. این فقط به مردم مسیر تمیزتری می دهد. وقتی با در ذهنم میدان گو می نویسم، همیشه یک سوال از خودم می پرسم: آیا یک خواننده پرمشغله می تواند این را در چند ثانیه بفهمد؟ اگر پاسخ مثبت است، می دانم که در مسیر درستی هستم.

من با یک کیف از خانه بیرون می رفتم و هنوز احساس آمادگی نمی کردم. کلیدهای من پایین نشسته بودند. شارژر من با کابل ها گره خورد. یک بطری آب فضا را اشغال کرد. وقتی به یک چیز دیگر نیاز داشتم، باید آن را فشار می دادم و امیدوار بودم که کیف نگه داشته شود. این مشکلی بود که می خواستم حلش کنم. من یه چیز ساده میخواستم من یک راه حل حمل می خواستم که بدون اینکه روزم را سخت تر کند، فضای بیشتری به من بدهد. من کیسه‌ای می‌خواستم که دسترسی به وسایلم را آسان کند، بنابراین وقتم را برای کندن بهم ریختگی تلف نکنم. به همین دلیل است که من ایده پشت Carry More را دوست دارم. با روشی که من در یک روز عادی حرکت می کنم مناسب است. اقلام کار تجهیزات فنی کوچک. یک دفترچه یادداشت تنقلات. یک ژاکت سبک من می توانم همه آن را در یک مکان نگه دارم و همچنان احساس سازماندهی کنم. این مهم تر از آن چیزی است که مردم فکر می کنند. یک راه اندازی تمیز قبل از شروع، من را از استرس نجات می دهد. من هم به راحتی اهمیت می دهم. یک کیف می تواند مقدار زیادی را در خود جای دهد و هنوز هم استفاده از آن احساس بدی دارد. وقتی تسمه ها روی شانه هایم کشیده می شود یا وزن خیلی پایین می آید، بعد از یک پیاده روی کوتاه متوجه آن می شوم. من آموخته ام که حمل بیشتر نباید به معنای حمل بدتر باشد. تعادل مهم است. چیدمان خوب نیز مهم است. چیزی که من به دنبال آن هستم ساده است: من فضایی می خواهم که منطقی باشد. من جیب هایی می خواهم که به من کمک کند وسایلم را جدا کنم. من شکلی می‌خواهم که کیف را مرتب نگه دارد، حتی وقتی بار کامل را بسته‌بندی می‌کنم. من می خواهم دسترسی داشته باشم که وقتی در حال حرکت هستم احساس راحتی کنم. Carry More با این نوع نیاز صحبت می کند. من فکر می کنم بسیاری از مردم همان چیزی را می خواهند. دانش آموزان فضایی برای کتاب، یک بطری و یک آستین لپ تاپ می خواهند. مسافران کیفی می خواهند که از قطاری به دفتر دیگر بدون آشفتگی حرکت کند. والدین فضایی برای وسایل روزانه می خواهند که به نظر می رسد به سرعت در حال افزایش هستند. مسافران کیفی می خواهند که بتواند چیزهای کوچکی را که نمی خواهند از دست بدهند تحمل کند. من آن الگو را همه جا می بینم. یک مثال واقعی به ذهنم می رسد. یکی از دوستانم دو تا کیف به سر کار می برد. یکی برای لپ تاپش یکی برای ناهار، یک شارژر و وسایل شخصی. او به یک کیسه تکی با فضای ذخیره سازی بهتر روی آورد و روتینش سبک تر بود. او کمتر حمل نمی کرد. او باهوش تر را حمل می کرد. این همان بخشی است که من بیشتر با آن ارتباط دارم. من محصولاتی را دوست دارم که به عادات روزانه احترام بگذارند. من نیازی به قول بلند ندارم. من به یک ابزار ساده نیاز دارم که به من کمک کند روزم را حفظ کنم. اگر بتوانم وسایل بیشتری را بدون ایجاد آشفتگی ببندم، احساس آمادگی بیشتری می کنم. اگر بتوانم به آنچه نیاز دارم برسم بدون اینکه همه چیز را بیرون بکشم، انرژی خودم را ذخیره می کنم. این بردهای کوچک جمع می شوند. Carry More احساس خوبی برای این طرز فکر دارد. این برای افرادی است که می خواهند راهی تمیزتر برای حرکت در محل کار، وظایف، دانشگاه یا سفرهای کوتاه داشته باشند. برای افرادی است که برای نظم ارزش قائل هستند. برای افرادی است که فضای مفیدی را بدون سر و صدا می خواهند. این همان سبک حمل است که من به آن اعتماد دارم. من فضای بیشتری می خواهم. من شلوغی کمتری می خواهم. من کیفی می‌خواهم که متناسب با زندگی من باشد، نه برعکس.

من قبلا فکر می کردم زباله مشکل کوچکی است. یک لیوان کاغذی اینجا، یک کیسه غذای نیمه استفاده شده آنجا، یک کاسه پلاستیکی در ماشین. در ابتدا احساس جدی نمی کرد. سپس در پایان هفته به کیسه زباله خودم نگاه کردم. پر از چیزهایی بود که برای آن پول پرداخته بودم، مدت کوتاهی استفاده کرده بودم و سپس دور انداخته بودم. که به من ضربه زد. من برای چیزهایی که واقعاً به آنها نیاز نداشتم پول خرج می کردم و همچنین بیش از آنچه می خواستم زباله ایجاد می کردم. چیزی که من یاد گرفتم ساده است: اتلاف کمتر به معنای کامل بودن نیست. این در مورد انتخاب بهتر است که متناسب با زندگی روزمره باشد. من با چیزی که از قبل دارم شروع می کنم. قبل از خرید غذا، یخچال، فریزر و انباری خود را چک می کنم. من بارها با استفاده از آنچه قبلاً آنجا بود، پول پس انداز کرده ام. یک هفته، برنج، تخم مرغ، هویج و یک تکه کوچک مرغ پیدا کردم. من آنها را برای دو ناهار به یک غذای برنج سرخ شده ساده تبدیل کردم. هیچ چیز هدر نرفت و من نیازی به خواربار فروشی جدید نداشتم. همین عادت کوچک نحوه خرید من را تغییر داد. وقتی با لیست خرید می کنم کمتر خرید می کنم. من همچنین سعی می کنم مواردی را انتخاب کنم که می دانم می توانم به طور کامل استفاده کنم. اگر سبزیجات بخرم، غذاهایی را برنامه ریزی می کنم که از کل کیسه استفاده می کنند. اگر یک شیشه سس را باز کنم، آن را در معرض دید قرار می دهم تا آن را در پشت یخچال فراموش نکنم. ضایعات اغلب زمانی شروع می شوند که غذا گم می شود و فراموش می شود. اقلام قابل استفاده مجدد را نزدیک خود نگه می دارم. یک بطری آب در کیفم به من کمک می کند از بطری های پلاستیکی اضافی خودداری کنم. یک پارچه پارچه ای خرید را آسان تر می کند. یک جعبه ناهار به من کمک می کند بجای پرت کردن غذای باقیمانده آنها را ذخیره کنم. اینها ابزار کوچکی هستند، اما کار می کنند. من برای استفاده از آنها نیازی به تغییر سبک زندگی ندارم. به قسمت ها هم توجه می کنم. وقتی زیاد پختم غذا خیلی طولانی می ماند و بیرون می ریزد. وقتی مقدار مناسبی درست می کنم، می توانم آن را بخورم، بقیه را بسته بندی کنم یا آن را به اشتراک بگذارم. من این را پس از دور انداختن کاسه‌های نودل که «فقط کمی اضافه» درست کردم، یاد گرفتم. این اضافی اغلب به زباله تبدیل می شد. بسته بندی غذاهای باقیمانده به بخشی از روتین من تبدیل شده است. اگر سوپ درست کنم، آن را در ظرفی شفاف نگه می دارم. اگر نان بخرم قسمتی از آن را فریز می کنم. اگر میوه ای دارم که نرم می شود، آن را در اسموتی مخلوط می کنم. من باقی مانده را به عنوان یک مشکل نمی بینم. من آنها را به عنوان یک وعده غذایی دیگر می بینم که از قبل وجود داشته است. من همچنین سعی می کنم زباله ها را قبل از ورود به خانه ام برش دهم. من تا جایی که بتوانم محصولاتی با بسته بندی ساده انتخاب می کنم. زمانی که یک مورد قابل استفاده مجدد بهتر کار می کند، از اقلام یکبار مصرف اجتناب می کنم. من دستمال کاغذی، صابون و وسایل تمیزکننده را در اندازه هایی نگه می دارم که با نحوه استفاده من مطابقت داشته باشد. این باعث می شود قفسه های من تمیزتر و زباله های من کوچکتر شوند. یک مثال واقعی برای من ماند. یکی از دوستانم هر هفته نیمی از سبزیجاتی را که می خرید دور می انداخت. او یک عادت را تغییر داد: او شروع به برنامه ریزی سه وعده غذایی قبل از خرید کرد. هیچ چیز فانتزی نیست فقط سه وعده غذایی ضایعات او به سرعت کاهش یافت و او گفت که آشپزی راحت‌تر است زیرا می‌دانست هر اقلام برای چیست. این نوع تغییر عملی است. در زندگی عادی کار می کند. فکر می کنم ضایعات کمتر به من کنترل بیشتری می دهد. برای چیزهایی که استفاده نمی کنم کمتر خرج می کنم. من آشپزخانه ام را راحت تر مدیریت می کنم. عادت های روزانه را سبک تر می کنم. ضایعات کمتر فقط صرفه جویی در پول یا فضا نیست. همچنین به من کمک می کند تا به آنچه وارد زندگی ام می کنم توجه کنم. این تغییر برای من مهم است. این باعث می‌شود که انتخاب‌هایم صادقانه‌تر به نظر برسند، و روال من آرام‌تر به نظر برسد. اگر بخواهم با ضایعات کمتری زندگی کنم، با یک وعده بزرگ شروع نمی کنم. من با یک کشو، یک وعده غذایی، یک سفر خرید شروع می کنم. سپس آن را تکرار می کنم. من آن را ساده نگه می دارم. به این ترتیب من بخشی از روزم را کمتر هدر می دهم.

من هم همین سوال را از خودم می پرسیدم: چرا گرد؟ درست کردن یک شکل مربع به راحتی به نظر می رسد. لبه صاف به نظر مرتب می رسد. با این حال، وقتی از چیزهای گرد در زندگی روزمره استفاده می کنم، بلافاصله احساس آرامش بیشتری می کنم. دست هایم بدون اینکه به گوشه ها بچسبند حرکت می کنند. چشمانم بدون توقف روی خطوط تیز حرکت می کنند. فضای من نرم‌تر به نظر می‌رسد و اتاق برای زندگی راحت‌تر به نظر می‌رسد. این دلیل اصلی انتخاب من شکل‌های گرد است. در خانه‌ام، یک بار میز کناری مربعی را از گوشه‌ای باریک بیرون آوردم و یک میز گرد را جایگزین آن کردم. تغییر کوچک بود، با این حال من هر روز آن را احساس می کردم. وقتی با فنجانی در دست رد شدم، دیگر به لبه برخورد نکردم. فرزند من در حین بازی در نزدیکی خطر کمتری برای ضربه زدن به یک گوشه سخت داشت. اتاق هم کمتر شلوغ به نظر می رسید. یک میز گرد همان مکان را می گیرد، اما کمی راحتی را به شما باز می گرداند. سر میز ناهار خوری هم همین را می بینم. وقتی مردم دور یک میز گرد می نشینند، هیچ کس احساس نمی کند که به یک طرف فشار آورده شود. من می توانم همه را در یک فاصله نگاه کنم. غذا با تلاش کمتر از روی میز عبور می کند. یک صحبت کوتاه بعد از شام احساس بازتر می کند. در یک میز مربع یا بلند، انتهای آن می تواند دور از هم باشد. در یک میز گرد، فضا به اشتراک گذاشته شده است. این احساس مشترک بیش از آن چیزی است که بسیاری از مردم فکر می کنند. شکل های گرد را در طراحی محصول نیز دوست دارم. یک دسته فنجان گرد به روشی طبیعی به انگشتان من می خورد. درب گرد به راحتی به دست می آید و می چرخد. یک دکمه گرد در یک صفحه یا برنامه به راحتی قابل تشخیص و فشار دادن است. توجه خود من به کار می ماند، نه به خود شکل. وقتی شکلی آشنا به نظر می رسد، انرژی کمتری هدر می دهم. برخی از افراد طراحی گرد را برای استایل انتخاب می کنند. من آن را برای استفاده روزانه انتخاب می کنم. یک آینه گرد می تواند باعث شود که اتاق کوچک کمتر سفت شود. یک فرش گرد می تواند فضای نشیمن را که خطوط مستقیم زیادی دارد نرم کند. یک لامپ گرد می تواند نور را به روشی ملایم پخش کند. حتی یک لوگوی گرد اغلب احساس گرمی می کند و به راحتی به یاد می آورد. من فکر می کنم این اتفاق می افتد زیرا چشم نیازی به توقف و چرخش ندارد. خط به حرکت خود ادامه می دهد. اگر بخواهم تصمیم بگیرم که دور انتخاب درستی است یا خیر، چند سوال ساده از خودم می پرسم. به فضا نگاه می کنم. اگر اتاق تنگ باشد، مبلمان گرد می توانند بهتر حرکت کنند و احساس سنگینی کمتری داشته باشند. من به نحوه استفاده مردم از آن نگاه می کنم. اگر افراد جمع شوند، صحبت کنند، به اشتراک بگذارند، یا مواردی را از طریق آن عبور دهند، دور اغلب به خوبی کار می کند. من به ایمنی و راحتی نگاه می کنم. اگر بچه‌ها، اعضای بزرگ‌تر خانواده یا مهمانان اغلب در این منطقه حرکت می‌کنند، زندگی با لبه‌های گرد راحت‌تر می‌شود. به روحیه ای که می خواهم نگاه می کنم. اگر بخواهم فضا نرم، باز و آرام باشد، گرد بدون تلاش زیاد این حس را به من می دهد. چند ماه پیش به یکی از دوستانم کمک کردم تا یک میز قهوه خانه را برای یک آپارتمان کوچک انتخاب کند. او چیزی می‌خواست که تمیز به نظر برسد، اما کودک نوپایی هم داشت که هر روز در اتاق نشیمن می‌دوید. یک میز مربع در عکس ها مرتب به نظر می رسید. میز گرد در اتاق احساس بهتری داشت. دوست من دور یک را انتخاب کرد. بعداً، او به من گفت که دوست دارد راه رفتن در اطراف آن، حتی با اسباب‌بازی‌های روی زمین، آسان باشد. این انتخاب به این دلیل مؤثر بود که یک مشکل روزانه را حل می کرد، نه به این دلیل که از یک روند پیروی می کرد. من الان به طراحی گرد اینطور فکر می کنم. من نمی پرسم، "آیا به نظر متفاوت است؟" می پرسم: "آیا زندگی را آسان تر می کند؟" وقتی پاسخ مثبت است، دور برای من منطقی است. در خانه ها، محصولات، فضاهای مشترک و جزئیات کوچکی که مردم هر روز لمس می کنند، کار می کند. برای جلب توجه نیازی به فریاد زدن ندارد. این فقط کار خود را در یک راه آرام انجام می دهد. برای من، همین دلیل کافی است تا دوباره بپرسم: چرا گرد؟ زیرا استفاده از دور راحت‌تر، اشتراک‌گذاری آسان‌تر و زندگی با آن آسان‌تر است. برای هرگونه سؤال در مورد محتوای این مقاله، لطفاً با guotong تماس بگیرید: zhouyingsheng66666@163.com/WhatsApp 13953680199.

دان نورمن 2013 طرح چیزهای روزمره ریچارد اچ تالر و کاس آر سانستاین 2008 نوج ویکتور پاپانک 1985 امر سبز ویلیام مک دونا و مایکل براونگارت 2002 گهواره تا گهواره ویلیام لیدول 2010 اصول جهانی طراحی1 کتاب رابین ویلیامز20